Bağışınız hayat kurtarır.

Sea-Watch, Avrupa Birliği ve üye devletlerinin kasıtlı ilgisizliğine yanıt olarak kurulmuş sivil bir deniz kurtarma örgütüdür. Resmi rakamlara göre, 2014 yılından bu yana Akdeniz'i geçmeye çalışırken 33.000'den fazla insan hayatını kaybetti. Avrupa'da korunabilmek ve sığınma haklarını kullanmak için insanlar, denize elverişsiz teknelerle Akdeniz'i geçmek zorunda kalıyorlar. Avrupa Birliği, deniz kurtarma operasyonları düzenlemek ve can kurtarmayı sağlamak yerine, kendini izole etmeye devam ediyor ve insanların Akdeniz'de boğulmasına kasten izin veriyor. Biz buna seyirci kalamayız. Sea-Watch, herkes için güvenli ve yasal giriş yolları ve serbest dolaşım hakkı talep ediyor. Hiç kimse sınırları geçmeye çalışırken ölmemeli. 

Kaynak: https://missingmigrants.iom.int/region/mediterranean

Sea-Watch, 2015 yılında kurulmuş ve Almanya'da da bu şekilde tanınan kar amacı gütmeyen bir kuruluştur. Çalışmalarımız tamamen özel bağışlar ve ürün satışlarıyla finanse edilmektedir. Gelir ve giderlerin ayrıntılı bir özetini içeren yıllık raporumuz kamuya açıktır.

Bağışların büyük çoğunluğu gemilerimizin ve keşif uçaklarımızın işletilmesine harcanmaktadır. Gemilerdeki mürettebatımızın bir kısmı gönüllülerden oluşsa da, sürekliliği sağlamak ve örneğin gemileri ve ekipmanları çok iyi tanıyan güvenilir navigatörlere ihtiyaç duyduğumuz için bazı pozisyonlar artık kalıcı olarak doldurulmuştur. Aynı durum, birkaç tam zamanlı ekip üyesi ve birçok gönüllüden oluşan hava ekibimiz için de geçerlidir. Buna ek olarak, sürekli ve sürdürülebilir bir şekilde faaliyet gösterebilmemizi sağlayan, karada giderek büyüyen bir kalıcı personel ekibimiz bulunmaktadır.

2024 yılında, harcamalarımızın %78,36'sı kuruluşumuzun tüzüğüne uygun projelere harcanmıştır. Bu kaynaklar, Sea-Watch 5 ve Aurora adlı kurtarma gemilerimizin işletimi, Seabird uçaklarımızla gerçekleştirdiğimiz sivil hava keşif görevleri, proje desteği, medya ve siyasi halkla ilişkiler ve diğer deniz kurtarma kuruluşlarının kurtarma operasyonlarına destek sağlamak için kullanılmaktadır. Harcamalarımızın %9,93'ü, organizasyonel koordinasyon, BT ve mali muhasebe dahil olmak üzere idari giderlere ayrılmıştır. Harcamalarımızın %11,71'i ise bağışçı edinimi ve yönetimi için kullanılmıştır. Bağış yönetimi ve edinimi için harcanan her euro karşılığında 8,14 euro bağış aldık.

Finansal durumumuz hakkında daha fazla bilgi edinmek için buraya tıklayın.

Şeffaf Sivil Toplum Girişimi'ne (Initiative Transparente Zivilgesellschaft "ITZ") katılıyoruz ve bilgi kamuya açık hale getirmeyi ve güncel tutmayı taahhüt ediyoruz.

Daha fazla bilgi için buraya tıklayın.

Uluslararası deniz hukukuna göre, denizde tehlikede bulunup kurtarılan insanların güvenli bir limana götürülmesi gerekir. “Güvenli liman” olarak adlandırılan bir yerin çeşitli koşulları karşılaması gerekir; örneğin kurtarılan kişilerin temel ihtiyaçlara erişimi sağlanmalı ve zulümden korunmaları güvence altına alınmalıdır (“Güvenli yer”in daha kesin bir tanımı, IMO Denizcilik Güvenlik Komitesi (MSC) tarafından 2004 yılında kabul edilen MSC.167(78) sayılı Kararda bulunabilir). Yakın geçmişte Roma’daki deniz kurtarma koordinasyon merkezi tüm kurtarma operasyonlarını yönetiyor ve bizi ve denizde kurtarma yapan diğer sivil gemileri Güney İtalya’daki limanlara yönlendiriyordu.

2018 yılının ortasında İtalya’da hükümet değişikliğinden sonra, kurtarma gemilerine önce gecikmeli olarak, daha sonra ise bir süre hiç liman tahsis edilmedi. Almanya, Fransa, Malta ve İtalya tarafından Eylül 2019’da kabul edilen "Malta Bildirgesi" ile güvenli bir limanın hızlı ve güvenilir şekilde belirlenmesine katkı sağlaması amaçlanan gönüllü bir mekanizma önerildi.

Buna rağmen, denizde kurtarılan insanları taşıyan gemilerin — örneğin Maersk Etienne ticaret gemisi vakasında olduğu gibi — bir Avrupa limanına yanaşmasına hâlâ günler hatta haftalar geçmeden izin verilmemektedir. Bu süre zarfında Avrupa Birliği üyesi ülkelerin hükümetleri, “relokasyon” adı verilen bir prosedürle İtalya ve Malta’dan kaç kişiyi hangi ülkenin kabul edeceğini müzakere etmektedir. Kabul kotaları belirlenene kadar hayatta kalanlar gemilerde beklemek zorunda kalmaktadır.

Denizden kurtarılan insanların anlatımları, bazı durumlarda aylarca hiçbir bilgi verilmeden “kabul ülkelerine” gönderilmeyi beklediklerini ve örneğin Almanya’da çok kısa sürede sınır dışı edilme riski doğuran ret kararlarıyla karşı karşıya kaldıklarını da göstermektedir. Bu nedenle, gerçekten “güvenli” olan ve insanlara kalıcı bir yaşam perspektifi sunan “güvenli limanlar” talebimiz hâlâ karşılanmış değildir.